sen yoktun

05.02.2008

Yokluğun savuruyordu tüm mevsimleri,ard arda binen
 
günleri,hesapsız gecelerimi,ve tutunacak dallarımı hiç
 
sayarken sen yoktun!
Günahlarımdan arınmaya calışırken,nutkum tutulur
 
konuşamazdım ve sen yoktun zorlu zamanlarımda cevapsız
 
aramalar beklerdim senden,halimi hatrımı soran bir mektup
 
yazmanı isterdim,

ben sessizdim sen durgun…

Ben beklerken seni, yoktun sen dönemeçlerim de
Sen yoktun karanlık sokaklarımda,bebeklerin ağlayışında,
 
notaların sol’a dönüşünde,gözlerim kan’a akarken sen
 
yoktun kuÅŸkusuz
Yokluk para etmezken,sen gidiÅŸlerine ziyan eklerken, ben
 
 yoktum benliğimde,bu gidiş sürüklüyordu beni durgun
 
sahillere…
Cezalandırıyordun bu yokluk içinde kalan hücrelerimi, ben
 
 ise ölen her hücreme ağlar dururdum, sen varmıydın ben
 
aÄŸlarken? omzunu göremedim gözyaÅŸlarım arasında…

Kaygısızdın sen,gidişinden sonra,ben ekler dururdum yeni
 
animasyonları gündeme,gülermiydin o zamanlar? yoksa
 
ağlarmıydın bu yokluk içinde arayışlarıma?
GidiÅŸine bahane ekler dururdun yokluÄŸunda,kalacak yerim
 
olmazdı,arayamazdım sesime bağaran o ince sesi,kalırdım
 
 tek başıma yılgın rüzgara…
Tek idim, yokluÄŸunda…

ara ara sızlıyordu ciğerlerim, aldığım tütün bir türlü
 
akmıyordu bedenimden, hala sana ‘bedel’mi ödüyorum?
Sen yoktun ben koşardım sensizliğe, sallandırırdı arkamdan
 
 rüzgar salıncakta, yokluğun aratıyordu kafiyesizliğimi, bir
 
türlü alışamadığım ayrılık sahneleri çıkaverirdi önüme, her
 
defasında otururup ağlardım içli içli, sonra yine sentetik
 
geliÅŸlerin yoklardı tansiyonumu…

Sen yoktun hepsi düş idi yokluÄŸun sırasında…

Şimdi Gelecek bir kapın, ıslık çalacak bir penceren, omzunu
 
 gözyaşı ile ıslatacak bir yüz yok!

ben yoklukları delip geçtim, renkli ışıkları,sensizliği ve
 
kaderi severken senin yokluğun canımı acıtamıyor artık
Çünkü artık bende yokum!

Kategori: Åžiir