Özledim Diyemiyorum

22.01.2008

Özledim demiyorum, susuyorum uzun uzun….
Durup birbirimizin gözlerine bakıyoruz uzun uzun, sanki hep orada kalmak istercesine konuşmuyoruz.
Sonra dünya dönüyor, etrafta kim varsa deniz sularında kayboluyor. Yalnız ikimiz… Evet, bizim dünyamız zamanın olmadığı. Dokunmak, sarılmak zaman oluyor. Titriyorum yaprak gibi, hani öyle derler ya…
Ağlamayacağım diye kendime tekrarlıyorum belki bin defa, ağlamıyorum da. Titriyorum. Güneş gelip yakıyor önce ayaklarımızı, güneş yaktıkça O bana daha sıkı sarılıyor. Ben hep gidiyorum, gitmesem ya artık! Ne diye gidiyorum ki! Belki de gerçekten tek istediğim hep sarılmakken
O’na, niye gidiyorum uzaklara?”Güzel gözlü” diyor bana, “O bi kere sensin” diyorum öperken. Gülümsüyor, “Güzel gülüşlü, güzel dudaklı, güzel burunlu”..Elini kalbine koyuyor, gözlerim doluyor. Benim kalbimin üzerine koyuyor elini, hiç bir itirazım olamaz buna. Hep, yine veda…
O ve ben deÄŸirmenlere karşı, bile bile birer yitik savaşçı…
Belki de en güzeli böyle…

Evet belkide bu aşkı ben ateşe verdim,küllerini bile ben savurdum.. Anlayamaz kimse beni,anlaşılmayıda beklemiyorum ben kendimi çözememişken.. Ama;

Belkide beni sen gibi sevmedi kimse diye böyle oldu her ÅŸey… Beni kimse bu kadar çok sevmedi… Ben artık olmasamda sende yaÅŸattıkların için şükrediyorum..

Kategori: Duygusal Yazı